de jongerenwereld

In het algemeen.
Esther
Lid
Berichten: 3379
Lid geworden op: Wo 16 Feb 2011, 23:15

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Esther » Ma 13 Aug 2012, 11:17

Ik heb er altijd wel bij gepast zo'n beetje. Ik hou echt van drinken enzo. Zal ik wel mee moeten oppassen :P Het eerste halfjaar in de brugklas was ik wel eenzaam en kreeg ieder jaar wel problemen met andere mensen. Maar dat ligt denk ik aan m'n karakter. Ik ben soms best moeilijk om mee om te gaan en dat vonden sommige mensen denk ik eng.

Maar ik kreeg wel vriendinnen verder (Ben nu 2 vriendinnen kwijt en ik ben te trots om ze terug te nemen). Ik ga niet vaak uit maar als ik ga, vind ik het eng(mannen natuurlijk -.-) en ook heel leuk. Maar het ligt er natuurlijk aan met wie je meegaat.
Sancta Terra

HSPER
Lid
Berichten: 1419
Lid geworden op: Za 20 Nov 2010, 21:52

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor HSPER » Di 14 Aug 2012, 11:43

super natural schreef:Ja, op school.. Ik was ongelukkig op school en zo eenzaam. Dan zat ik in de pauze in de hal, op de grond tegen de muur, met oordopjes in, chagrijnig te kijken. Dan vroegen mensen of er iets was en zei ik altijd maar dat ik moe was.
Drinken heb ik overigens wel altijd gedaan. Kreeg al jong een slokje van mijn vader. Maar dronken mensen heb ik lang verschrikkelijk gevonden en moet ik nog steeds niet veel van hebben.
Heb wel een paar keer gerookt, uit nieuwsgierigheid, en één keer een hijsje genomen van een joint, maar vaker geweigerd. Vind het maar stinkspul. :P


Zo herkenbaar, op het drinken op vroege leeftijd na dan:p. Ik was ook nieuwsgierig:p, heb 1 keer een sigaret gerookt en ik heb ook een keer een sigaar gerookt, dat vind ik echtsmerig:p. Ik drink nu ook wel eens, aangeschoten zijn vind ik niet zo erg(ben het nog maar twee keer geweest) dat jullie niet gaan denken dat ik enorm veel drink:p. maar dronken zijn lijkt me echt eng, dat wil ik echt nooit meemaken.

Maya
Lid
Berichten: 20
Lid geworden op: Zo 12 Aug 2012, 00:52

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Maya » Di 14 Aug 2012, 13:17

Wow, overload aan herkenning in al jullie posts!

super natural schreef: Als ik maar kan dansen, vind ik het goed, maar daarmee sluit ik me ook wel weer een beetje af, dat wel. En daarmee ben ik dan toch inderdaad alsnog anders. Ja, ik voel me nog steeds enigszins anders en vreemd met uitgaan.. En dat voelt wel eens rot ja.
Maar ik ben wat dit betreft wel een beetje tot een compromis gekomen. Sommige dingen doe ik mee met anderen, omdat ik me dan wat meer een jongere en geen spelbreker voel. Met andere dingen blijf ik mezelf. Of nou ja, ik blijf altijd bij mezelf, ik doe nooit iets tegen mijn wil.
Ik kan plezier hebben in 'hun' wereld, maar wel op mijn eigen manier. En dat is vooral door te dansen. Dansen is heerlijk.

Maar ja, je moet alleen doen waar jij je goed bij voelt. Gewoon lekker jezelf zijn. Een vriendengroep heeft altijd een verstandig iemand nodig. En dan kan je best lol hebben. Daarvoor heb je geen jongens of alcohol nodig. Je moet alleen een beetje voor jezelf uitvinden hoe je je prettiger kunt voelen.


Bij mij is het precies hetzelfde met het dansen. Ik kan zo opgaan in de muziek en mezelf helemaal laten gaan, maar langs de andere kant sluit ik mezelf dan ook wat af.
Ik moet nog een beetje aan dat compromis werken, maar ik hoop dat ik het kan vinden net zoals de meesten van jullie hier het gevonden hebben :)
De zin "een vriendengroep heeft altijd een verstandig iemand nodig." zal ik zeker en vast onthouden!

Rosan schreef:Zoenen op feestjes, zo ver ben ik nooit gekomen. Vond het ook altijd nogal een ontaardend idee, intiem zijn met een vreemde. Maar ben wel jaloers op mensen die het kunnen.


Dat is precies wat ik bedoel. Een ontaardend idee, dat intiem zijn met een vreemde. Ik ben ook echt jaloers op mensen die dit zomaar kunnen doen en het loslaten.
Langs de andere kant moeten we misschien net blij zijn dat wij dat niet kunnen. We geven onszelf minder snel weg, dus kunnen we ook heel moeilijk als een hoer bestempeld worden ofzo ;)

Twinkel schreef:Ik heb mezelf letterlijk afgevraagd of ik niet op de verkeerde planeet was gedropped. Ik herinner mij nog een beeld van mezelf zittend in de aula en dat ik om mij heen keek en dat ik me ineens intens verdrietig en alleen voelde en dacht: wat is dit voor wereld waarin ik terecht gekomen ben? Terwijl ik iedereen als kippen zonder kop hoorde kakelen en dat de gesprekken voor een groot deel over anderen gingen en met een negatieve vijandige ondertoon. Ik voelde mij zo anders, ik wilde aan de ene kant erbij horen, maar aan de andere kant wilde ik ook niet bij al die mensen horen. En dat heeft mij in die tijd wel verscheurd van binnen. Het erbij willen horen, maar aan de andere kant nergens een gevoel van thuis zijn herkennen.


Wauw, ik heb nog steeds zo vaak datzelfde gevoel. Dan voel ik me opeens aan de zijlijn staan van het hele gebeuren en denk ik hetzelfde zoals wat jij beschreven hebt.
Zo heb ik dat gevoel ook vaak met relaties. Dan is het 'aan' tussen hen en 'uit' tussen hen en om 1 of andere reden sta ik al jaren buitenspel. Ik kijk gewoon toe hoe de rest leeft, zo voel ik me vaak.

Birgitta schreef: Hier nog iemand die zich in dezelfde ervaringen herkent. Ik heb mij zelf een lange tijd afgevraagt waarom ik zo anders was als de andere. En heb ook zo lang geworsteld met het feit dat ik niett zo wilde zijn als de meeste jongeren; drank, feesten en ander impulsief gedrag, maar ik wilde mij ook niet zo eenzaam voelen. Heb daardoor vaak op het punt gestaan om eraan mee te doen. Maar ik kon mij daar gewoon niet naar toe zetten, dat voelde niet goed en onnatuurlijk. En toen later ging ik meer in zien dat ik daar dan juist heel sterk in stond. Want er zullen ongetwijfeld vele jongeren zijn die zich er ook niet helemaal toppie bij voelen, om zo met de kudde mee te draven, maar zich toch te onzeker voelen om hier niet in mee te gaan. Omdat ze waarschijnlijk dan te bang zijn om geen vrienden meer over te houden.


Ik heb hier ook echt zwaar mee geworsteld en worstel er nu soms nog mee. Toen ik 15 was begonnen mijn 2 beste vriendinnen zowat die weg op te gaan van drank, jongens, uitgaan, schaarse kledij, ... En toen ben ik hen kwijtgeraakt omdat ik hun weg niet mee gevolgd heb. Ik heb hier zo zwaar aan getild en vervloekte mezelf omdat ik niet mee met hen een 'normale jongere' kon zijn, zo had ik hen nooit kwijtgeraakt. Maar nu ben ik best trots op mezelf dat ik toen mijn eigen weg op ben gegaan. Ik ben misschien eenzamer, maar ik blijf tenminste trouw aan mezelf. Dat is iets wat veel jongeren niet kunnen en dus maar meegaan met de hoop, denk ik. Ik sta nu ook altijd op feestjes met een colatje en krijg vreemde blikken van de rest met hun biertje in de hand.. Ach ja, ik heb die alcohol niet nodig om me te amuseren ;)

Daphne schreef: Ik denk dat een relatie een impuls aan mijn leven zou geven, maar het schrikt ook af om me aan iemand te binden die misschien niet 'de ware' is. Je hebt toch zo'n beetje alles gedeeld, dan ga je uit elkaar... en dan? Begin je weer een nieuwe relatie en moet je weer alles opbouwen en misschien groei je dan weer uit elkaar. Je leert er iedere keer van maar is die hartenpijn dat wel waard? Is het het waard om je aan iemand te binden waarvan je niet zeker weet of het wel voor het leven is. Of is dit bindingsangst? Of de controlefreak in mij?


Het zou wel kunnen dat dit te maken heeft met het feit dat je dan de controle verliest. Je 'geeft' jezelf als het ware aan iemand anders en die persoon doet ermee wat die wilt.
Ben je al vaak verliefd geweest of niet? (of is hier een apart topic dat gaat over relaties? Ik ben nieuw hier dus weet het niet :p )
Ik heb ook altijd die schrik dat je iets opbouwt en uiteindelijk ga je uit elkaar en is het voor niets geweest. Dat is de keerzijde ervan.
Je geeft je over waardoor je je langs de ene kant kan ontploffen van geluk, maar je kan ook heel diep gekwetst worden.
Je stelt je dus enorm kwetsbaar op tegenover iemand en dat kan je afschrikken.

Dat van school wat jullie beschrijven herken ik echter niet.
Ik ben in de eerste jaren van het middelbaar altijd heel populair geweest. Dat veranderde toen ik naar het 3de jaar ging en toen raakte ik alleen maar mensen kwijt.
Volgens mij gewoon omdat iedereen begon te puberen en intussentijd ontdekte ik mezelf als HSP.
Ik heb me altijd wel goed aangepast op school, ookal vond ik het vaak te druk en te veel, eens ik thuis was kon ik even rustig worden op mijn kamer en zo heb ik nooit echt veel last ondervonden op school.
Maarja, in september ga ik naar de hoge school, dus wie weet... Het is wel niet zo'n grote school waar je in aula's zit dus dat is wel een pluspunt in mijn geval.
What is the mind without the heart?

Esther
Lid
Berichten: 3379
Lid geworden op: Wo 16 Feb 2011, 23:15

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Esther » Di 14 Aug 2012, 14:58

@ Hsper: Ja sigaren zijn smerig xD
Sancta Terra

Tess
Lid
Berichten: 25
Lid geworden op: Vr 11 Mei 2012, 16:38
Locatie: Utrecht

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Tess » Di 14 Aug 2012, 15:18

Haha, weer een die dat ook heeft.
Al wist ik niet dat zoveel HSPers dat ook hebben, een hele opluchting :D
Puber zijn past ook mij gewoon echt niet. Ik heb heel erg gelukkig met mijn vriendinnen, die dit allemaal respecteren en zelf ook niet zo van 'puberdingen' houden.
Soms erger ik mij zelfs wel een beetje aan zulke pubers, het stereotiepe: dat lang haar heeft, veel eyeliner en mascara, een blackberry waarmee ze iedere minuut whatsappen, altijd giechelen en nutteloze gesprekken hebben, zich zorgen maken over of ze wel mogen uitgaan, ruzie maken met hun ouders, je snapt mij vast wel.
Want hoe goed ik ook mijn best doe, ik kan mij er gewoon niet in verplaatsen. Men zeggen weleens dat het is omdat pubers de wereld aan het uittesten zijn.Maar ik snap gewoon niet waarom dat op zo'n manier moet. Vroeger vond ik het vreselijk dat ik niet was zoals een echte puber. Ik maakte mij ontzettend zorgen over een schoolfeest (waar ik eigenlijk niet heen wilde) en was bang dat mensen mij niet zouden accepteren zoals ik ben. Nu ben ik hier gelukkig overheen en durf ik eindelijk mijzelf te zijn. Het is voor mij zo'n opluchting dat ik nu niet meer iemand wil zijn die ik niet ben. En ik ben echt blij dat dit topic is geopend, Ik realiseerde mij nooit dat er zoveel anderen zijn die ook nooit echt puber zijn geweest.
I am not young enough to know everything

Maya
Lid
Berichten: 20
Lid geworden op: Zo 12 Aug 2012, 00:52

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Maya » Di 14 Aug 2012, 16:26

Ja voor mij is het ook een hele opluchting!
Ik dank Google voor het vinden van dit forum, zo voel ik me weer wat normaler ;)
What is the mind without the heart?

Gebruikersavatar
Buddy
Lid
Berichten: 876
Lid geworden op: Ma 28 Feb 2011, 20:59
Locatie: Zuid-Holland

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Buddy » Di 14 Aug 2012, 20:15

goedzo maya ! we hebben veel aanelkaar elk individueel draagt hier een goed steentje bij :balloons:
Anderen begrijpen is Kennis .. jezelf begrijpen is verlichting

pieterke
Lid
Berichten: 1
Lid geworden op: Do 23 Aug 2012, 01:06

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor pieterke » Do 23 Aug 2012, 01:36

Dag iedereen

Ik ben wat nieuw hier, ik weet van men eigen dat ik iets wat meer gevoeliger ben dan de meeste jongens.
Maar beschouw het positief en werk met kindjes en vind het eigenlijk voor zaken in te schatten ,echt een voordeel.
En inderdaad niet alle jongens zijn zo oppervlakkig. Ik speel piano , viool ,werk met kindjes als stagair leerkacht en mijn droom was altijd een gezin met kindjes.
er zijn sommige die ook niet zomaar met iedereen kust, ik denk dat het een beetje de fout is van deze generatie.
Ik ben de eerste die voor fun pleit ,hoe meer ,hoe beter :D
Iemand vroeg me eens wat de grootste revoluitie ooit zou zijn.
Kernfusie?geen oorlog meer? geen culturele verschillen? de grootste revolutie zou zijn als iedereen zo goed mogenlijk op elkaar let.
De jij bent meer waard dan mij, en nu lijkt het wat op een jungle. En dat is echt jammer, er raakt echt super veel talent verloren.
Maar ik denk dat er veel verhalen zijn, ik ken er genoeg.
Ik vind hun verhalen intresanter meestal en geheimzinniger. Ik ken genoeg mensen die gewoon een duwtje op de juiste moment nodig hebben en effe een schouder om vast te houden. en before you know, they fly:D

Verder ben ik ook altijd ne fan, van namen te vermijden.hoogevoeligheid bij iedereen op de wereld , ik denk dat het niet zo tof zou zijn.
Oppervlakigheid bij alle jongeren en het zou gewoon een wat legere wereld zijn.
it's a delicate balance (sorry maar ben deels engelstalig)
Ik kan enkel zeggen probeer zo veel mogenlijk mensen te helpen.
Wees jezelf, altijd:D
En geniet op welke manier de jouwe maar is.

Groetjes

super natural
Lid
Berichten: 2897
Lid geworden op: Di 25 Dec 2007, 01:07

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor super natural » Do 23 Aug 2012, 11:22

Daar heb je ook gelijk in. Niet iedereen kan hetzelfde zijn en dat betekent dat we soms ook mensen moeten accepteren die anders zijn dan onszelf. Ik zie daar ook wel schoonheid in. Verschillen in mensen. Eenheid in verscheidenheid..
To conquer whatever challenges me

super natural
Lid
Berichten: 2897
Lid geworden op: Di 25 Dec 2007, 01:07

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor super natural » Za 25 Aug 2012, 22:28

Ik las laatst een stukje wat mij verwondert heeft en waarbij ik onmiddellijk aan dit topic moest denken:

"[...]ik denk dat veel mensen wel inzien dat die problemen hormonale oorzaken hebben, die deel uitmaken van het volwassenwordingsproces. Deze bijzondere vorm van tegendraads gedrag die je bij pubers in West-Europa aantreft, hoeft niet noodzakelijkerwijs onderdeel van de menselijke cultuur uit te maken. Toen ik in India woonde, kwam ik dit soort rebellie helemaal niet tegen. Het is iets typisch westers, veroorzaakt door een verlengde adolescentie. Toen ik in Andhra Pradesh werkte, op het platteland, was de gemiddelde leeftijd om te trouwen voor meisjes veertien en voor jongens zeventien jaar. voor een dorpsmeisje werd een ceremonie georganiseerd bij haar eerste menstruatie en gaf men een groot feest, met luidsprekers en al. Ze was seksueel volwassen geworden, zou binnen een paar maanden echtgenote zijn en binnen het jaar moeder. In traditionele samenlevingen vinden er 'overgangsrituelen' plaats, wanneer jongens de puberteit bereikt hebben en zich als mannen gaan gedragen.
Hier in het Westen hebben we een kunstmatige verlenging van de jeugdjaren gecreëerd, waarin jongvolwassen niet echt als volwassenen behandeld worden. Ze blijven nog zeven, acht of negen jaar student nadat ze seksueel volwassen zijn geworden. Dit is eigenlijk een heel onnatuurlijke verlengde periode, waarin ze wel volwassen, maar (nog) niet verantwoordelijk zijn. Op veel gebieden willen ze autonoom zijn. Dus dit tegendraadse gedrag heeft alles te maken met opgroeien en het bereiken van volwassenheid, en is in de kern biologisch van aard.
[...]
In India doen traditionele boerenkinderen, kleine meisjes van elf of twaalf jaar oud, wat de meeste van hen leuk vinden om te doen: ze passen op baby's helpen met koken, sprokkelen hout, halen water van de bron en doen vrouwelijke dingen. Ze worden beschouwd als verantwoordelijke, nuttige leden van het gezin. Terwijl kinderen hier eigenlijk overbodig zijn: ze zijn nog niet economisch productief tot ze relatief oud zijn. Ze zijn afhankelijk van hun ouders op een leeftijd waarop ze traditioneel gezien al een bijdrage aan het gezin kunnen leveren, in plaats van op het gezin te teren. Ik denk dat dit het normale ontwikkelingsproces, dat eruit bestaat om een nuttige bijdrage aan de samenleving te kunnen leveren, frustreert."
Rupert Sheldrake

Wat een logica. En ik maar denken dat ik, en later wij op dit forum, gek was dat ik nooit echt gepuberd heb. Hiermee is het gewoon totaal te verklaren. En het is zo logisch als maar kan zijn.
To conquer whatever challenges me

Gebruikersavatar
LightThunder
Lid
Berichten: 774
Lid geworden op: Ma 02 Nov 2009, 17:14
Locatie: Ede

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor LightThunder » Ma 27 Aug 2012, 19:09

super natural schreef:Ik las laatst een stukje wat mij verwondert heeft en waarbij ik onmiddellijk aan dit topic moest denken:

"[...]ik denk dat veel mensen wel inzien dat die problemen hormonale oorzaken hebben, die deel uitmaken van het volwassenwordingsproces. Deze bijzondere vorm van tegendraads gedrag die je bij pubers in West-Europa aantreft, hoeft niet noodzakelijkerwijs onderdeel van de menselijke cultuur uit te maken. Toen ik in India woonde, kwam ik dit soort rebellie helemaal niet tegen. Het is iets typisch westers, veroorzaakt door een verlengde adolescentie. Toen ik in Andhra Pradesh werkte, op het platteland, was de gemiddelde leeftijd om te trouwen voor meisjes veertien en voor jongens zeventien jaar. voor een dorpsmeisje werd een ceremonie georganiseerd bij haar eerste menstruatie en gaf men een groot feest, met luidsprekers en al. Ze was seksueel volwassen geworden, zou binnen een paar maanden echtgenote zijn en binnen het jaar moeder. In traditionele samenlevingen vinden er 'overgangsrituelen' plaats, wanneer jongens de puberteit bereikt hebben en zich als mannen gaan gedragen.
Hier in het Westen hebben we een kunstmatige verlenging van de jeugdjaren gecreëerd, waarin jongvolwassen niet echt als volwassenen behandeld worden. Ze blijven nog zeven, acht of negen jaar student nadat ze seksueel volwassen zijn geworden. Dit is eigenlijk een heel onnatuurlijke verlengde periode, waarin ze wel volwassen, maar (nog) niet verantwoordelijk zijn. Op veel gebieden willen ze autonoom zijn. Dus dit tegendraadse gedrag heeft alles te maken met opgroeien en het bereiken van volwassenheid, en is in de kern biologisch van aard.
[...]
In India doen traditionele boerenkinderen, kleine meisjes van elf of twaalf jaar oud, wat de meeste van hen leuk vinden om te doen: ze passen op baby's helpen met koken, sprokkelen hout, halen water van de bron en doen vrouwelijke dingen. Ze worden beschouwd als verantwoordelijke, nuttige leden van het gezin. Terwijl kinderen hier eigenlijk overbodig zijn: ze zijn nog niet economisch productief tot ze relatief oud zijn. Ze zijn afhankelijk van hun ouders op een leeftijd waarop ze traditioneel gezien al een bijdrage aan het gezin kunnen leveren, in plaats van op het gezin te teren. Ik denk dat dit het normale ontwikkelingsproces, dat eruit bestaat om een nuttige bijdrage aan de samenleving te kunnen leveren, frustreert."
Rupert Sheldrake

Wat een logica. En ik maar denken dat ik, en later wij op dit forum, gek was dat ik nooit echt gepuberd heb. Hiermee is het gewoon totaal te verklaren. En het is zo logisch als maar kan zijn.


Amen.
This is it, Here I stand, In the light of world..

lottesun
Lid
Berichten: 670
Lid geworden op: Ma 08 Nov 2010, 19:51

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor lottesun » Za 01 Sep 2012, 18:54

Ja, dat gevoel heb ik ook.
Het liefst breng ik mijn dagen door met lezen, in het bos lopen, zwemmen, fietsen.. Eigenlijk 't beetje een 'pensioen leven'. Vrienden begrijpen 't niet (wat ik ergens wel jammer vind..), maar accepteren dat ik 's zomers gewoon 6 weken weg en onbereikbaar ben.
Heb ook geen behoefte aan uitgaan en drinken en alles. Misschien een keer, voor de ervaring, of voor de muziek.

Ben zelf ook maar heel kort echt 'puber' geweest. Denk een halfjaar of zo? Driekwartjaar. Kort.

Kan wel met leeftijdsgenoten opschieten, maar moet wel mijn best doen en 'wennen'. Soms voelt 't alsof ik toneel speel, hoewel dat ook niet helemaal waar is, want hoe ik dan ben is ook een deel van mij, maar niet mijn favoriete deel. Kijk, ik kan ook graag met mijn vrienden rondhangen (waarbij 't minder voelt alsof ik toneel speel) en alles, maar eigenlijk wil ik een heel ander leven.. Met vrienden (en ooit een man) die dat (willen) delen. Eigenlijk kan ik alleen écht mezelf zijn bij mijn ouders (die volgens mij ook hsp zijn) en daar ben ik ontzettend dankbaar voor, dat zij zo zijn, bedoel ik. Daardoor heb ik het denk ik wat makkelijker gehad dan had gekund.

En dat stukje over die kinderen in India (HEEL kort gezegd), ja, dat geloof ik ook. Het is allemaal pure frustratie. Ik wordt ook kwaad en tegendraads als men mij behandelt alsof ik een kind ben. Een volwassene doet dat ook, maar die worden minder zo behandeld.
"We'll always be outlaws, mate," said the cowboy to his horse.

Irisk95
Lid
Berichten: 3
Lid geworden op: Zo 08 Jul 2012, 01:20

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Irisk95 » Za 08 Sep 2012, 23:06

Toch blijft het bizar.. Waarom voelen sommige mensen zich dan anders dan anderen?
Ik heb het gevoel dat ik altijd op zoek ben naar antwoorden, althans naar bevestiging.. ik zoek die bij andere mensen maar op de een of andere manier voelt het wat ik zoek dat ik dat nooit zal vinden bij andere. Dit is vaak heel eenzaam of ben ik intens verdrietig en kan ik niet uitleggen waarover.

Heel fijn om te lezen dat er dus wel degelijk heel veel jongeren zijn die zich hetzelfde voelen. Toch gek dat ik me dan niet voor kan stellen dat ook mensen uit mijn klas zo zullen zijn. Maar aan mij is ook niet veel te merken, en ik denk dat ik daar niet de enige in ben.

Waar ik heel benieuwd naar ben:

Heb de laatste paar maanden best gekke dingen mee gemaakt, waar van als ik erop terug kijk het geen 'toeval' gebeurtenissen kunnen zijn.
Zo voelde ik laatst tijdens het wachten in een rij bij de fietsenmaker, dat er een vrouw aan kwam lopen met een lading emoties.
Ze kwam naast mij staan en ik voelde me ineens heel verdrietig, een hele erge spanning in m'n buik en wist niet wat me overkwam. Later thuis.. duurde het een hele poos voordat dit weer weg was.. ik heb dan nog een poos het gevoel dat die vrouw bij mij in de buurt is, wat natuurlijk niet het geval is.
Besef me sinds kort pas dat ik haar energie/emoties dan nog steeds voel.

Dit zelfde gebeurd de laatste tijd ook vaak als ik bij mijn buurvrouw ben.
Zij heeft een heftige periode achter de rug met veel verdriet en angst, vrij heftige emoties.
Laatst kwam ik daar even, liep de deur uit en ineens misselijk, buikpijn, intens verdriet en begon te huilen. Ik wist niet wat ik moest, het was heel verwarrend. Tot dat ik later met m'n buurvrouw ging praten en zij haar emoties vertelde, alles maar dan ook echt alles wat ik had gevoeld klopte.. Pff.. :cry:

Nu was ik vorige week thuis en ineens werd ik heel duizelig, een extreem drukkend gevoel op m'n hart(althans zo voelde het, weet niet hoe ik het beter moet beschrijven) in de war, geen zin meer om nog de deur uit te gaan en gewoon helemaal op.
Toen dit gebeurde, wist ik dat deze extreme emoties niet van mij konden zijn en ik vroeg mijn buurvrouw(die die zelfde ochtend nog bij mij was) hoe zij zich voelde. Precies op dat zelfde moment moest zij ook gaan liggen omdat zij zich helemaal niet lekker voelde worden.. Hoe kan dit nou? Voel ik haar dan zelfs als zij op een afstandje is? Is iemand ook zo helder voelend?
Gelukkig kan ik hier heel goed met haar over praten en krijg ik dan ook altijd de bevestiging en dan kan ik de emoties los laten.

Ik ben heel benieuwd of iemand van jullie dit ook zo herkend!!

Gebruikersavatar
Sweet-princess
Lid
Berichten: 86
Lid geworden op: Do 16 Feb 2006, 16:39

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor Sweet-princess » Zo 09 Sep 2012, 19:01

Ik heb me ook nooit een jongeren gevoeld, ik heb het idee gehad dat ik heel jong al volwassen was.
Ik wist goed hoe het werkte in de maatschappij en dat roken slecht was etc. Verder ben ik ook niet zown uitgaans type nooit echt behoefte aan gehad. Hoewel als ik dan een avondje weg ga (wat eerst veel stress oplevert) dan uiteindelijk heel leuk is en ik ook blij ben dat ik ben gegaan.

Ook met zoenen was ik laat pas 17 bij mn eerste zoen. Daarvoor wilde ik het gewoon niet, ik kon het niet om met zomaar iemand te zoenen... mijn eerste zoen moest wel speciaal zijn onder de sterren ofzo.. En dat gebeurde ook.. met de eerste de beste -.-''
Hoewel ik toen dacht yes nu heb ik eindelijk gezoend!! Er staat wat dat betreft wel veel druk op de maatschappij vind ik.
Als je nog niet hebt gezoend/seks hebt gehad dan kijken leeftijdsgenoten je raar aan of denken dat je lesbi bent ofzo. Meestal loog ik er dan ook maar over en zei dat ik ook gezoend had want ja anders was er ECHT iets mis met je hoor!!
Dat vond ik vervelend dat beeld van de maatschappij die druk die erop staat. En je merkt nu ook dat de jongeren steeds jonger worden als ze voor het eerst zoenen of seks hebben. Sommige 12 jarige hebben al seks en heel veel 14 jarige ook.

Rond mn 20ste heb ik serieus gedacht als ik 25 ben en ik ben nog maagd huur ik iemand in! Das toch erg?! gewoon puur dat ik dacht dan heb ik dat ook maar meegemaakt. Uiteindelijk heb ik het dan pas met mn vriend gedaan wat erg goed voelde en ik wel dacht jeetje hier maken al die jongeren zich dus druk om?! En ben ik echt blij dat ik heb gewacht op iemand met wie het goed voelt! Want ja met zomaar iemand zou ik het toch niet echt kunnen hoor.

Verder voelde ik me met leeftijdsgenoten ook zo oud en serieus, zoals in de klas dat ik wel serieus was en wilde luisteren in de les ipv keten. Ja ik wil mijn diploma halen dacht ik altijd en dat gaat anders niet. En dan voelde ik me wel vaak buitengesloten omdat ik zo een studienerdje was als het ware.

Gelukkig heb ik dat niet meer en werk ik nu gewoon. Toch heb ik niet echt het gevoel dat ik een jongeren/studententijd heb gehad... en dat vind ik toch wel jammer. Maarja zo ben ik gewoon niet echt.

En wat ik andere nog wil mee geven is blijf bij jezelf en laat je niet gaan onder de druk van de maatschappij. Ik was ook laat met alles maar uiteindelijk maakt het toch geen moer uit hoe oud je bent als je het voor het eerst doet?! Als jij je er maar goed bij voelt met die persoon!

lottesun
Lid
Berichten: 670
Lid geworden op: Ma 08 Nov 2010, 19:51

Re: de jongerenwereld

Ongelezen berichtdoor lottesun » Ma 10 Sep 2012, 15:16

Hear, hear! Wat Sweet-princess zegt! Helemaal mee eens!
Waarom maken mensen zich daar zo druk om? Zoenen en seks zijn uitingen van verliefdheid. Niet een prestatie op zich, lijkt mij toch? Het is zo iets intiems.
Ik kan me ergens nog voorstellen dat het je dwarszit dat niemand je tot nu toe leuk genoeg heeft gevonden om je te willen zoenen, hoewel dat ook niet iets is om over te piekeren, (heb ik zelf wel veel gedaan, tot ik wat ouder werd en besefte dat er belangrijkere dingen in het leven zijn) want je ontmoet maar een bepaald aantal mensen in je jeugd en die kunnen allemaal best niet de juiste zijn. Er zijn zoveel mensen in de wereld.
12-18 is nog zo jong, maar er wordt al zoveel verwacht van deze groep mensen, en ze verwachten zo veel van elkaar. Als je 18 bent, ben je volwassen maar je moet nog zooooo lang. Begint je leven pas als je eens gezoend hebt of seks hebt gehad? Als je voor het eerst dronken bent geweest? Als je voor het eerst een belastingformulier hebt ingevuld? Nee toch?

Ook snap ik niet zo heel goed waarom men zich schaamt dat men nog niet gezoend heeft. Schamen doe je toch pas als er andere mensen bij betrokken zijn? En is het niet een ontzettend persoonlijke vraag of je nog een groentje of maagd bent? Niemand heeft dat mij ooit gevraagd - behalve dan mijn allerbeste vrienden (en die zijn enkel nieuwsgierig). Of bevindt ik me ik dan gewoon in andere kringen?
"We'll always be outlaws, mate," said the cowboy to his horse.


Terug naar “Hooggevoeligheid”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast