Overprikkeling, wat doe je er tegen?

[Argh]

Ik denk dat het wel kan, estheeer heeft hierboven ook iets beschreven. Misschien niet volledig afsluiten, maar wel afschermen en emoties van anderen van je af kunnen laten glijden. Een goede vriend van mij heeft het zichzelf ook aan geleerd en dat komt overeen met wat esther schreef. Hij zet er een schermpje tussen en stuurt het terug naar de ander. Zelf had ik laatst ook dat ik de hele week lasten van iemand mee kreeg, toen ik eenmaal wist van wie dat was verdween het ook vrij snel, terwijl zijn probleem er nog wel is. Dus doordat ik wist van wie het was, had ik mezelf toch meer afgesloten. (maar ik ben dan inderdaad ook een positief iemand )

Ik weet eigenlijk niet goed of ik me wel af wíl sluiten. Het voelt ook een beetje als zelfontkenning. Maar niet afsluiten is soms schadelijk voor mezelf en is dus ook zelfontkenning... Hmm, misschien moet ik me toch wat meer gaan verdiepen in of oefenen met deze materie. Op zoek naar een gebalanceerde teflonlaag. Het probleem is dat ik geen feedback krijg als ik een techniek uitprobeer. En ik heb heel erg een 'klik' nodig als ik het gevoel wil hebben dat iets werkt. Dat het iets doet. Maar misschien heb ik gewoon nog niet iets gevonden dat bij me past. Of het werkt niet omdat ik nog niet overtuigd ben dat ik me wil afsluiten. Zonder overtuiging lukken dingen immers meestal niet. De queeste gaat dus door! :stel-je-hier-een-ridder-smiley-voor:

Ik vind het wel een fascinerend gegeven, dat de last verdwijnt zodra je weet wat de bron is. Dat voelt ook wel natuurlijk voor me. Daar ga ik maar eens meer mee proberen te doen.

Dit is nog stof tot nadenken Ik weet nooit zo goed wat ik van het onbewuste vind.. en een bewuste geest kan toch ook bewust zijn van gevoelens? En wat maakt het gevoel de wijzere geest? Ik denk niet dat je voor 1 helemaal kan kiezen, er moet een balans in zijn.

Bewuste en onbewuste zijn inderdaad lastige begrippen (ik gebruik ze misschien te gemakkelijk, alsof ze duidelijk gedefinieerd zijn). Het is niet voor niets dat vooral het onbewuste min of meer in de ban is gedaan door de wetenschap.

Ik bedoelde niet dat het gevoel de wijzere geest is, maar de onbewuste geest. Gevoelens zijn (denk ik) een communicatiemiddel van je onbewuste naar je bewuste geest (net als dromen (denk ik)). Onderzoeken tonen vrij consistent aan dat mensen die niet al te veel redeneren, niet bewust bezig zijn met een puzzel oplossen, dit veel sneller en beter doen dan mensen die dit wel doen. Dat lijkt erop alsof we door heel bewust te denken en te redeneren, het vermogen van onze onderbewuste geest kortwieken. Daarom denk ik dat ons onderbewuste een veel grotere capaciteit heeft dan onze bewuste geest. Uit hersenonderzoek blijkt ook dat onze bewuste geest helemaal niet de beslissingen neemt, dat de beslissing al veel eerder onbewust wordt genomen, terwijl we wel het idee hebben dat onze bewuste geest het doet. Een hersenonderzoeker verwoordde het zo (waarschijnlijk parafraseer ik): "Onze bewuste geest is niet veel meer dan de persvoorlichter. En dan niet eens een heel goed ingelichte". (Ik heb op mijn blog nog iets geschreven hierover (erg speculatief, maar wel prikkelend (hoop ik).)

Maar goed, naar wat eigenlijk je punt is, in de meeste gevallen klopt wat je zegt volgens mij wel. Gevoel kan als tegenstrijdig, onlogisch en daarmee chaotisch worden ervaren, dat is vanuit de rationaliteit, dat ben ik met je eens. Maar er zijn volgens mij uitzonderingen daarop, het gevoel kan zelf chaotisch voelen en dat is dan gewoon geen prettig gevoel. De situatie uit de openingspost is voor mij er een voorbeeld van. Op dat moment voelde het alsof er in mij heel veel emoties van heel veel mensen tegelijk in mij zaten te vechten om een beetje aandacht. Dat voelde echt chaotisch en dat wil ik nooit meer

Het was niet mijn bedoeling voorbij te gaan aan je ervaringen. Ik was al bang dat het zo zou kunnen overkomen, maar was vergeten dat erbij te typen. Ik hoop niet dat je het als diskwalificatie hebt ervaren (als dat wel zo is: mijn oprechte exuses!).

Het gevoel dat je beschrijft herken ik heel goed. Als ik me zo voel, zou ik mezelf het liefst even 'uit' willen kunnen zetten. Een coma van een dagje of twee. Ik merk dat het het best gaat, als ik me er niet tegen verzet. Het verzetten, het conflict met jezelf (willen dat het anders is) kost ontzettend veel energie. Energie die je op zo'n moment juist niet hebt. De chaos accepteren met alle ellendige gevoelens die erbij horen. Er naar te kijken en te luisteren, zonder ervoor te willen weglopen. En vooral niets moeten van jezelf. Maar ik hoop van harte dat je het niet meer hoeft mee te maken.

[Argh]

Maar er zijn volgens mij uitzonderingen daarop, het gevoel kan zelf chaotisch voelen en dat is dan gewoon geen prettig gevoel. De situatie uit de openingspost is voor mij er een voorbeeld van. Op dat moment voelde het alsof er in mij heel veel emoties van heel veel mensen tegelijk in mij zaten te vechten om een beetje aandacht. Dat voelde echt chaotisch en dat wil ik nooit meer

De chaos accepteren met alle ellendige gevoelens die erbij horen. Er naar te kijken en te luisteren, zonder ervoor te willen weglopen. En vooral niets moeten van jezelf.

Ik moet je echt helemaal gelijk geven. Ik heb dat gevoel nu en het is zo heftig, dat ik kan accepteren en er naar kijken of luisteren wat ik wil. Het helpt helemaal niets. Het lijkt alsof ik gek word en ik heb geen idee waar dit vandaan komt. Of misschien een beetje, maar daar gaat het niet van weg. Pfff... hopelijk is het morgen weer voorbij.

[Argh]

Het gevoel (een mengeling van verdriet, wanhoop én vreugde , op één of andere manier) ging gisteren, een kwartier tot een half uur nadat ik mijn vorige post had geschreven opeens helemaal weg en werd ik totaal ontspannen en warm. Prettig, natuurlijk, maar wel vreemd. Ik vermoed dan ook dat het gevoel niet van mezelf was. En dat degene van wie het gevoel afkomstig was rond die tijd in slaap viel (misschien komt dat raar over, maar ik heb dat een keer eerder meegemaakt, waarbij ik zeker wist dat dat het was). Als het gevoel van mezelf is, ebt het geleidelijk weg. Niet zo plotseling.

Soms heb ik het idee dat het in me 'spookt' . Ik ervaar af en toe rare dingen, zoals het gevoel van gisteren. Dingen die van buiten mij lijken te komen, niet van mezelf zijn, maar van andere mensen. Ook weleens zonder dat ik 'onder de mensen' geweest ben. Maar hoe kom je erachter van wie? Zolang het me niet duidelijk is, kan ik het geen plek geven. Sinds het weer goed met me gaat na een beetje een moeilijke periode, heb ik ook het gevoel dat ik nog meer 'opensta' voor andere mensen, gevoeliger ben voor anderen. Dat heeft z'n voor- en nadelen...

[Argh]

Ik heb inmiddels ontdekt van wie het gevoel afkomstig was en dit helpt inderdaad een boel in de zwaarte ervan. Maar ik vind het best wel een beklemmend idee dat ik me blijkbaar dagenlang gestrest en onrustig kan voelen, omdat iemand in mijn omgeving zich zo voelt. Het duurt vaak veel te lang voor ik door het dat het niet mijn eigen gevoel is en dat is erg uitputtend. Ik word soms een beetje wanhopig van mijn gevoeligheid/heldervoelendheid. Ik ben volgens mij een veel opgewekter en ontspannener persoon dan mijn 'gevoel' me laat geloven. Als de meeste mensen op de wereld nou vooral blij, vreugdevol en ontspannen waren, dan was het leven een waar feestje , maar helaas leven we niet in zo'n wereld, dus ik moet maar goed onderscheid leren maken tussen mijn eigen en andermans gevoelens. Volgens mij kan ik dat alleen maar leren door op te letten en dat is één van mijn favoriete bezigheden!

[Estheer.]

Esther, wat een mooie beschrijving, het lijkt alsof het voor jou heel natuurlijk gaat, maar ik vind het echt knap van je

nou.. het gaat voor mij eigenlijk totaal niet natuurlijk hoor het kost heel veel energie. maar de hele tijd met gevoelens van anderen zitten enzo kost ook heel veel energie.. de laatste 2 weken heb ik mezelf niet 'afgeschermd' en ik vond dat toch iets prettiger, ookal ben ik dan meer moe, maar dat komt denk ik meer omdat iemand tegen me zei dat ik egoistisch was en nu heel erg daarop let en mezelf afschermen vind ik dan ook egoistisch ofzo.. i kweet niet :p

[LaFilleDanse]

Ik heb inmiddels ontdekt van wie het gevoel afkomstig was en dit helpt inderdaad een boel in de zwaarte ervan. Maar ik vind het best wel een beklemmend idee dat ik me blijkbaar dagenlang gestrest en onrustig kan voelen, omdat iemand in mijn omgeving zich zo voelt. Het duurt vaak veel te lang voor ik door het dat het niet mijn eigen gevoel is en dat is erg uitputtend. Ik word soms een beetje wanhopig van mijn gevoeligheid/heldervoelendheid. Ik ben volgens mij een veel opgewekter en ontspannener persoon dan mijn 'gevoel' me laat geloven. Als de meeste mensen op de wereld nou vooral blij, vreugdevol en ontspannen waren, dan was het leven een waar feestje , maar helaas leven we niet in zo'n wereld, dus ik moet maar goed onderscheid leren maken tussen mijn eigen en andermans gevoelens. Volgens mij kan ik dat alleen maar leren door op te letten en dat is één van mijn favoriete bezigheden!

Wow, dit had ik echt zelf kunnen schrijven!


Estheer, het lijk me in ieder geval wel goed dat je het kunt, ook voor de lastigere situaties
En om even een ander standpuntje erbij te halen (ik ken de hele situatie niet, dus trek het je niet te veel aan), is misschien die ander de (onbewust) egoïstische persoon? Omdat deze gewend was zijn lasten bij jou te kunnen lozen, (en jou te belasten) en die dat niet meer kan? Dat jij van superontvankelijk en daarmee jezelf belastend naar normaal bent gegaan ipv normaal naar egoistisch? Even een suggestie, doe ermee wat je wil (:

[Estheer.]

mmh, ik weet niet.. ik vind haar in ieder geval neit egoistisch.. maar ik zou nooit niet proberen te helpen als iemand ergens mee zat ofzo, en ik zou ook nooit de gevoelens van anderen wat ik voel -wacht, dit klinkt te ingewikkeld-
als ik me zeg maar afscherm, is in het ene gedeelte mijn eigen gevoel en in het andere gedeelte gevoelens van buitenaf.
ik zou dan nóóit die gevoelens van buitenaf verwaarlozen, ik zou er waarschijnlijk meestal meer aandacht aan geven dan aan mijn eigen gevoel. maar dan wéét ik dat het niet mijn gevoel is, en dat ik een ander moet helpen. want ik vind het op zich niet erg om dingen te voelen, zolang ik het maar uit elkaar houd..
maar ik denk dat ik de laatste maand/2 maanden toch meer aandacht besteed heb aan mijn eigen gevoel, terwijl normaal al mijn aandacht naar haar ging ofzo.. en dat ze daarom me egoistisch vind.. maar het klopt ook wel, want ik zei, laat me nu maar even een paar dagen met rust want ik word gek van je
dat is ook best egoistisch omdat het heel erg *** met haar ging, dus, ik schreeuw altijd dat andere mensen belangrijker zijn dan mezelf, dan moet ik dat ook eens waarmaken. dus ze had gelijk.. dus. dat probeer ik nu terug te draaien.

[Argh]

Ik had zelf geschreven kunnen hebben wat je in dit topic schrijft.

Wow, dit had ik echt zelf kunnen schrijven!

Heb jij dan ook dat je, als je in een negatieve bui van een ander 'zit', merkt dat je gedachten er ook anders van worden? Ik merk namelijk dat ik dan sombere, wanhopige, verdrietige en zorgelijk gedachten krijg, die eigenlijk nergens op slaan. Ik ga dan zelfs geloven dat ik problemen heb. En dat vind ik eigenlijk nog het vervelendst. Want ik zie problemen als leermogelijkheden. Maar met onechte problemen kan ik niets, waardoor het uitzichtloos voelt.

ik schreeuw altijd dat andere mensen belangrijker zijn dan mezelf, dan moet ik dat ook eens waarmaken.

...Of dat niet meer schreeuwen. En dat bedoel ik niet flauw of als grapje. Ik denk dat het goed is om te beseffen (niet alleen rationeel, maar echt, diep van binnen) dat iedereen verantwoordelijk is voor zijn eigen leven én voor zijn eigen gevoelens. Jij draagt daar geen verantwoordelijkheid voor en je hebt geen er geen schuld aan als mensen niet het optimale leven hebben dat je ze gunt. (Tenzij je actief iemands leven verpest, natuurlijk). Kunnen helpen is niet moeten helpen. In elk geval niet als je met het helpen van een ander jezelf tekort doet. Eigenlijk schuif je dan alleen wat moeilijkheden van de één naar de andere persoon en is er geen 'netto verbetering'.

[Estheer.]

jamaar dat vind jij XD
ik vind, kunnen helpen is moeten helpen
ook niet kunnen helpen is nog steeds moeten helpen.

[LaFilleDanse]

Heb jij dan ook dat je, als je in een negatieve bui van een ander 'zit', merkt dat je gedachten er ook anders van worden? Ik merk namelijk dat ik dan sombere, wanhopige, verdrietige en zorgelijk gedachten krijg, die eigenlijk nergens op slaan. Ik ga dan zelfs geloven dat ik problemen heb. En dat vind ik eigenlijk nog het vervelendst. Want ik zie problemen als leermogelijkheden. Maar met onechte problemen kan ik niets, waardoor het uitzichtloos voelt.

Ja dat heb ik ook vaak. Meestal blijf ik ga ik weer terug piekeren over een oud probleem of blijf ik in iets kleins hangen oid.. en dan bedenk ik me na een tijd ineens dat dat helemaal niet zo'n groot probleem is en dat dat gevoel dan waarschijnlijk niet van mij is. En als ik dan niet oplet blijf ik alsnog piekeren over dat 'probleem'.
Er is ook een psychologische theorie die stelt dat je emoties pas bewust merkt doordat je je lichamelijk emotionele reactie merkt en je cognitieve interpretatie daarvan ook. Als je dan eenmaal een cognitieve interpretatie hebt zal je niet snel doorzoeken of het toch ergens anders aan ligt. Terwijl wij dat misschien juist wel moeten gaan doen, want dat de emotie van iemand anders is, is (voor mij iig) niet het eerste waar je aan denkt.

[Argh]

jamaar dat vind jij XD
ik vind, kunnen helpen is moeten helpen
ook niet kunnen helpen is nog steeds moeten helpen.

Ja, dat is wat ik vind. Ik had al het vermoeden dat je het niet met me eens ging zijn. Maar het is een beetje off-topic, dus ik ga er hier maar niet verder op in, om de boel niet te laten ontsporen.

Er is ook een psychologische theorie die stelt dat je emoties pas bewust merkt doordat je je lichamelijk emotionele reactie merkt en je cognitieve interpretatie daarvan ook. Als je dan eenmaal een cognitieve interpretatie hebt zal je niet snel doorzoeken of het toch ergens anders aan ligt. Terwijl wij dat misschien juist wel moeten gaan doen, want dat de emotie van iemand anders is, is (voor mij iig) niet het eerste waar je aan denkt.

Ik vind dat wel een interessante theorie en een interessante gedachte daarover. Ik denk dat ik dan wel zou moeten oppassen dat ik niet altijd ga doorzoeken. Maar in combinatie met wat ik pas geleerd heb, zou het een goede methode zijn. Ik heb 'ontdekt' dat als ik zonder weerstand naar mijn gevoel luister (dus zonder in te delen/een naam te geven, zonder het te willen veranderen, zonder ervoor weg te vluchten), het eigenlijk wel duidelijk wordt of het gevoel van mezelf is of niet. Als ik me rot voel en het is van mezelf, krijg ik een gevoel van rust als ik aandacht geef aan dat gevoel. Het gaat niet per se weg, maar het mag er dan zijn, is niet lastig meer. Als het gevoel niet van mezelf is, wordt het alleen maar erger en vervelender als ik er aandacht aan geef, zolang ik niet weet van wie het afkomstig is (zoals je zelf al eerder had ontdekt). Dus als ik merk dat ik zit te piekeren over een probleem, ga ik eerst mijn cognitieve interpretatie betwijfelen en dan vaststellen of het gevoel van mezelf is of niet. Ben benieuwd wat dat oplevert!

[Argh]

Ik heb mezelf nog eens even geobserveerd met de theorie in mijn achterhoofd en het is volgens mij inderdaad zo dat je denken vrijwel automatisch naar een oorzaak/verklaring zoekt zodra een gevoel zich aandient. Het verbindt het gevoel het liefst zo snel mogelijk aan een gedachte. En misschien meer, of bewuster bij 'negatieve' gevoelens dan bij positieve.

We hadden het eerder over de indeling gevoelig-heldervoelend en dat die indeling niet per se zinnig is, maar daar begin ik toch een beetje op terug te komen. Overprikkeling door gevoeligheid is volgens mij toch echt iets anders dan het last hebben van andermans emoties door heldervoelendheid. Overprikkeling kun je volgens mij alleen voorkomen door de hoeveelheid prikkels te beperken. Prikkels beperken kun je doen door je terug te trekken, alleen te zijn, maar andermans gevoelens kunnen je ook lastig vallen als je alleen bent. Vaak voel je ze (ik in elk geval wel) zelfs sterker en zijn ze lastiger als je alleen bent in een prikkelarme omgeving. Wat erop wijst dat het verschillende dingen zijn.

Ik weet niet precies wat ik/je hiermee kan, maar ik wilde het toch even gezegd hebben... blijkbaar!

[LaFilleDanse]

Ik heb mezelf nog eens even geobserveerd met de theorie in mijn achterhoofd en het is volgens mij inderdaad zo dat je denken vrijwel automatisch naar een oorzaak/verklaring zoekt zodra een gevoel zich aandient. Het verbindt het gevoel het liefst zo snel mogelijk aan een gedachte. En misschien meer, of bewuster bij 'negatieve' gevoelens dan bij positieve.

We hadden het eerder over de indeling gevoelig-heldervoelend en dat die indeling niet per se zinnig is, maar daar begin ik toch een beetje op terug te komen. Overprikkeling door gevoeligheid is volgens mij toch echt iets anders dan het last hebben van andermans emoties door heldervoelendheid. Overprikkeling kun je volgens mij alleen voorkomen door de hoeveelheid prikkels te beperken. Prikkels beperken kun je doen door je terug te trekken, alleen te zijn, maar andermans gevoelens kunnen je ook lastig vallen als je alleen bent. Vaak voel je ze (ik in elk geval wel) zelfs sterker en zijn ze lastiger als je alleen bent in een prikkelarme omgeving. Wat erop wijst dat het verschillende dingen zijn.

Ik weet niet precies wat ik/je hiermee kan, maar ik wilde het toch even gezegd hebben... blijkbaar!

Dat denk ik ook, ik denk dat het vaak (vrijwel) onbewust gaat, dat denken/interpreteren. Misschien dat zelfs al bedenk je bewust een andere oorzaak, dat je onbewust toch blijft denken aan de andere reden. Ofzoiets. Ik weet het niet, ik ga er ook weer even wat meer opletten.

Ik ben er nog niet uit wat ik het beste kan doen als ik heldervoelend-overprikkeld (om het zo maar even te noemen) ben, volgens mij heb ik zoals jij,dat als ik andere mensen opzoek het minder sterk ervaar of er niet zo bewust mee bezig ben. Maar ik heb toch ook weer vaak dat als ik dan later alleen ben het gevoel alsnog terugkomt en vaak nog een tikje(of een aantal) heftiger ook. En dat lijkt dan voor mij wel weer op hsp-overprikkeld zijn.

[Argh]

Maar ik heb toch ook weer vaak dat als ik dan later alleen ben het gevoel alsnog terugkomt en vaak nog een tikje(of een aantal) heftiger ook. En dat lijkt dan voor mij wel weer op hsp-overprikkeld zijn.

Ja, daar zit ook wel weer waarheid in... Dus eigenlijk is heldervoelendheid gewoon een extra bron van mogelijke overprikkeling. En het vervelende ervan is dat je het niet of moeilijk uit de weg kan gaan, door je even af te zonderen of rust te nemen, zoals 'zintuiglijke' overprikkeling. (Of trap ik nu een wijd openstaande deur in? )

De laatste tijd heb ik wel ontdekt dat ik gevoelens/energieën van anderen die 'rondzingen' in mijn hoofd/lijf een soort van kan laten wegstromen door me op het gevoel te concentreren en dan tegen mezelf te zeggen 'alles wat niet van mij is, stroomt weg'. Ik heb al een paar keer gemerkt dat ik dan een soort stromend gevoel door mijn handen en voeten voelde, waarbij ze ook meteen warmer werden en dat het me rustiger en ontspannener maakte.

Daar ga ik maar eens meer mee experimenteren. Kijken of ik het kan vervolmaken!

[LaFilleDanse]

Maar ik heb toch ook weer vaak dat als ik dan later alleen ben het gevoel alsnog terugkomt en vaak nog een tikje(of een aantal) heftiger ook. En dat lijkt dan voor mij wel weer op hsp-overprikkeld zijn.

Ja, daar zit ook wel weer waarheid in... Dus eigenlijk is heldervoelendheid gewoon een extra bron van mogelijke overprikkeling. En het vervelende ervan is dat je het niet of moeilijk uit de weg kan gaan, door je even af te zonderen of rust te nemen, zoals 'zintuiglijke' overprikkeling. (Of trap ik nu een wijd openstaande deur in? )

De laatste tijd heb ik wel ontdekt dat ik gevoelens/energieën van anderen die 'rondzingen' in mijn hoofd/lijf een soort van kan laten wegstromen door me op het gevoel te concentreren en dan tegen mezelf te zeggen 'alles wat niet van mij is, stroomt weg'. Ik heb al een paar keer gemerkt dat ik dan een soort stromend gevoel door mijn handen en voeten voelde, waarbij ze ook meteen warmer werden en dat het me rustiger en ontspannener maakte.

Daar ga ik maar eens meer mee experimenteren. Kijken of ik het kan vervolmaken!

Late reactie, maar ik heb het een beetje uitgeprobeerd, maar echt goed werkt het voor mij helaas nog niet. Voordeel is wel dat ik mezelf niet heel erg raar voel dat ik zoiets tegen mijzelf zeg, wat vertrouwder.
Net deed ik wel weer een poging en voelde inderdaad wel 'iets' heel licht door mij heen bewegen, meer in mn knieen, maar die zijn heel gevoelig bij mij, dus dat is niet heel verbazend. Maar het is hopelijk wel een begin!

(en het was zeker wel een flinke kier inderdaad niet dat dat verder iets uitmaakt hoor, want het blijft een lastige)