Oogcontact

[Meisje15]

Dat heb ik ook vaak, zeker bij anderen dan familie en goede vrienden. Heel vervelend, want als je er dan eenmaal overna denkt wordt het alleen maar erger.. Ik vraag me dan ook vaak af of mensen dingen aan me af kunnen lezen, door me aan te kijken. Bij anderen zie ik ook wel eens een bepaalde onzekerheid ofzo.. lastig uit te leggen. Maar meestal kijk ik weg als ht me te veel wordt. zeker nu de laatste tijd anderen tegen me zeggen dat ik zo angstig/zorgelijk kijk, terwijl ik dat niet echt doorheb ofzo
Stemmingen aanvoelen vind ik wel lastig. Mensen doen zich vaak anders voor dan ze zich werkelijk voelen, maar door echt stemmingen aan te voelen kan je misschien door die maskers heen kijken? interessant

[Mik]

Hallo,

Nou ik herken jouw verhaal helemaal in de mijne!Ik heb ook overal moeite mee, vriendschappen ' maken' , en onderhouden, oogcontact omdat ik inderdaad daar ook teveel over nadenk. Ik denk zelfs voor die ander na. Laat ik maar niet te veel kijken want anders denkt ze dit nog of dat nog..en dan..
Of als ik in een Supermarkt loop, dan zie ik mijzelf daar heel bewust lopen alsof iedereen dat ook weet dat ik daar ben. Morgen moet ik naar een cursus toe. Ik vind het vreselijk omdat ik mij nu al druk en zenuwachtig maak hoe ik me daar moet voorstellen wanneer iedereen naar mij kijkt. En dan wordt ik weer verlegen en krijg ik een brok in mijn keel. Ik ben dan de hele tijd bezig met mijn houding en met mijn gespannenheid. Zodat ik als de cursus afgelopen is helemaal kapot ben en down en verdrietig enz. Vreselijk wat een drama' s met mijzelf.
Ik ben bijvoorbeeld nu alleen thuis en daar voel ik mij heerlijk bij. Maar als er straks weer iemand binnen komt dan weet ik dat al dat gedoe weer gaat beginnen.


groetjes Mik

[Mosley]

Hallo,

Nou ik herken jouw verhaal helemaal in de mijne!Ik heb ook overal moeite mee, vriendschappen ' maken' , en onderhouden, oogcontact omdat ik inderdaad daar ook teveel over nadenk. Ik denk zelfs voor die ander na. Laat ik maar niet te veel kijken want anders denkt ze dit nog of dat nog..en dan..
Of als ik in een Supermarkt loop, dan zie ik mijzelf daar heel bewust lopen alsof iedereen dat ook weet dat ik daar ben. Morgen moet ik naar een cursus toe. Ik vind het vreselijk omdat ik mij nu al druk en zenuwachtig maak hoe ik me daar moet voorstellen wanneer iedereen naar mij kijkt. En dan wordt ik weer verlegen en krijg ik een brok in mijn keel. Ik ben dan de hele tijd bezig met mijn houding en met mijn gespannenheid. Zodat ik als de cursus afgelopen is helemaal kapot ben en down en verdrietig enz. Vreselijk wat een drama' s met mijzelf.
Ik ben bijvoorbeeld nu alleen thuis en daar voel ik mij heerlijk bij. Maar als er straks weer iemand binnen komt dan weet ik dat al dat gedoe weer gaat beginnen.


groetjes Mik

Haai,
Weetje, ik zit nu al een hele lange tijd bij een psycholoog vanwege mijn sociale angst.
Zei verteld mij ook altijd dat ik me op de taak moet concentreren, en niet op mijzelf.
Ik durf ook geen winkel in of zoiets, nu begint dat wel langzaam te komen, (eindelijk!)
ze geeft me verschillende tips waardoor ik nu makkelijker aan mijn taak kan denken.
Want zodra je gedachte bij de taak ligt kún je niet eens meer na denken hoe je er bij loopt,
en of je wel normaal loopt, normaal ademt en dat soort dingen (ik weet niet hoe erg bij jou het probleem is)
Dus, als je wat tips wil ofzo, of iedeën, dan hoor ik het wel!

Liefs, -M.

[fairy-IfeelIT2]

Normaal heb ik dat ook, iemand recht in de ogen kijken vind ik gewoon eng, het is heel intens vind ik.
Behalve als ik iemand leuk vind, die kan ik uren aankijken

[Maudieee]

Heel herkenbaar allemaal.
Ik had laatst een gesprek met iemand, en diegene zat recht tegenover me. Ik heb denk ik gewoon een kwartierlang naar de muur achter die persoon gestaard om te voorkomen dat ik in haar ogen keek. Haha, en dan denk ik vaak van "ze heeft het vast door, dat ik haar niet aan durf te kijken" en dan probeer ik het maar dan kijk ik meteen weer weg.
Daardoor komt het denk ik ook dat je vaak als "verlegen" bestempeld wordt. Want een persoon die niet of minder verlegen is kijkt vaker in andermans ogen, denk ik.

[Yorick]

Ik moet zeggen dat ik daar ook last van heb. Maar enkel bij mensen die ik niet goed ken, bij vrienden heb ik er geen probleem mee.

[Mik]

Haai,
Weetje, ik zit nu al een hele lange tijd bij een psycholoog vanwege mijn sociale angst.
Zei verteld mij ook altijd dat ik me op de taak moet concentreren, en niet op mijzelf.
Ik durf ook geen winkel in of zoiets, nu begint dat wel langzaam te komen, (eindelijk!)
ze geeft me verschillende tips waardoor ik nu makkelijker aan mijn taak kan denken.
Want zodra je gedachte bij de taak ligt kún je niet eens meer na denken hoe je er bij loopt,
en of je wel normaal loopt, normaal ademt en dat soort dingen (ik weet niet hoe erg bij jou het probleem is)
Dus, als je wat tips wil ofzo, of iedeën, dan hoor ik het wel!

Liefs, -M.

Hoi M,
Ja ik zou graag wat tips wilen krijgen van je. Het is bij mij wel erg vind ik zelf. Ik ben inderdaad overal mee bezig op zo' n moment...hoe ik kijk, mijn gezichtuitdrukking, of het niet te chagerijnig is, mijn ademhaling, hoe ik loop...pffft..te veel. En vaak maak ik me ook nog eens van te voren druk over bekende mensen die ik eventueel nog tegen kan komen. Want dan voel i k me al niet pretiig in een supermarkt en als er dan plotseling mij iemand aanspreekt kan ik heel erg schrikken. Dan wordt ik verlegen en voel ik mij zo ongemakkeijk. Ik probeer dan heel erg mijn best te doen om dat niet te laten merken. En als het gesprek dan voorbij is voel ik me heel erg rot. Dan loop ik weer daarover te piekeren. Wat een gedoe!

gr. Mik

[Mosley]

Haai,
Weetje, ik zit nu al een hele lange tijd bij een psycholoog vanwege mijn sociale angst.
Zei verteld mij ook altijd dat ik me op de taak moet concentreren, en niet op mijzelf.
Ik durf ook geen winkel in of zoiets, nu begint dat wel langzaam te komen, (eindelijk!)
ze geeft me verschillende tips waardoor ik nu makkelijker aan mijn taak kan denken.
Want zodra je gedachte bij de taak ligt kún je niet eens meer na denken hoe je er bij loopt,
en of je wel normaal loopt, normaal ademt en dat soort dingen (ik weet niet hoe erg bij jou het probleem is)
Dus, als je wat tips wil ofzo, of iedeën, dan hoor ik het wel!

Liefs, -M.

Hoi M,
Ja ik zou graag wat tips wilen krijgen van je. Het is bij mij wel erg vind ik zelf. Ik ben inderdaad overal mee bezig op zo' n moment...hoe ik kijk, mijn gezichtuitdrukking, of het niet te chagerijnig is, mijn ademhaling, hoe ik loop...pffft..te veel. En vaak maak ik me ook nog eens van te voren druk over bekende mensen die ik eventueel nog tegen kan komen. Want dan voel i k me al niet pretiig in een supermarkt en als er dan plotseling mij iemand aanspreekt kan ik heel erg schrikken. Dan wordt ik verlegen en voel ik mij zo ongemakkeijk. Ik probeer dan heel erg mijn best te doen om dat niet te laten merken. En als het gesprek dan voorbij is voel ik me heel erg rot. Dan loop ik weer daarover te piekeren. Wat een gedoe!

gr. Mik

Hoi,
sorry voor mijn late reactie, ik kon je reactie ineens nergens meer vinden..? ö
ik heb geleerd dat als ik in de winkel loop, dat je je moet leren focussen op je taak, bijv; chocola kopen, je moet proberen niet na te denken of je haar wel leuk zit op dat moment. Jij bent gewoon één van de zoveel mensen die in de winkel rond wandelt. de mensen in de winkel hebben waarschijnlijk niet eens door dat jij er bent!
Als je in de rij staat om af te reken (ik word dan altijd helemaal gek) moet je proberen allemaal afleidingen vinden;
dreun jongensnamen op van A tot en met Z; arjan, bart, collin, daan etc...
meisjesnamen van a tot en met z,
diersoorten van a tot en met z... gewoon afleiding dus.
Het is nog best wel lastig uitleggen merk ik zo =S
het gaat er iniedergeval om, dat je let op wát je aan het doen bent, niet hóe je het doet.
als je fietst let je ook op het verkeer maar je gaat niet na lopen denken welke trapper je op dat moment naar beneden moet drukken; dat gaat vanzelf..
ik heb in een HSP boek gelezen dat je je een paraplu moet inbeelden,
zodra je paraplu naar beneden is gericht vangt het heel veel water op,
zodra je hem uitklapt stroomt het eroverheen als water over de rug van een eend.
Beeld je dus continu een paraplu in waar alles langsheen stroomt,
sluit de rest om je heen buiten!
Ook vind ik het altijd helpen oortjes in te doen met harde muziek, zo hoor ik niets meer wat er verder om mij heen gebeurd.
Of spuit ik wel eens de deo van mijn vriend op mijn mouw, van die geur word ik kalm want dat doet me aan hem denken. :]
kleine dingentjes dus, die er samen voor zorgen dat ik (wel met tegenzin) weer een winkel in durf.
Suc6 nog!

- Liefs.

[AllWeNeedIsPeace]

Met oogcontact zelf heb ik nie echt problemen.
Wel ( zoals de mensen hierboven beschrijven) als ik bijvoorbeeld ergens loop. Dan voel ik vaak mensen staren en begin ik na te denken over hoe ik moet stappen en soms lijkt het dan of ik niet meer weet hoe ik moet stappen.
Andere mensen lijken ook altijd te weten welke lichaamshouding ze moeten aannnemen maar daar heb ik ook problemen mee. Waarschijnlijk mag je daar niet over nadenken maar moet je dat gewoon doen maar ja toch weet ik nooit welke houding ik moet aannemen. Ik vraag me af of dit met hsp temaken heeft want nog een vriendin met hsp heeft dit ook. Herkent iemand dit?
Of als ik een gesprek met iemand heb, probeer ik altijd te zorgen dat er geen pijnlijke stiltes zijn want daar kan ik echt niet tegen. En na het gesprek begin ik altijd na te denken over wat iemand met een bepaalde zin bedoelt, terwijl er waarschijnlijk vaak geen bedoeling achter zit.

Groetjes van Iris

[kwebbeltje]

ik heb op zich niet veel problemen met oogcontact, zeker niet bij bekenden maar ik heb er wel eens op gelet afgelopen dagen. ik kom op mijn school in de kapsalon natuurlijk veel in contact met onbekenden en heb toch wel gemerkt dat ik dan moeilijk echt oogcontact kan maken met de klanten, ik probeer het dan wel maar merk toch dat ik meestal net erlangs kijk ofzo omdat het gewoon niet lijkt te gaan. ik had er eigenlijk nooit heel erg op gelet maar nu ik hier lees dat veel mensen dit ervaren hier ga je erop letten.

[Estheer.]

misschien vond je het juist wel moeilijker omdat je er op lette :']
net als ademen, of lopen. als je er niet bij na denkt gaat het heel gemakkelijk maar als je er wel bij na denkt ga je raar doen. :']

[kwebbeltje]

misschien vond je het juist wel moeilijker omdat je er op lette :']
net als ademen, of lopen. als je er niet bij na denkt gaat het heel gemakkelijk maar als je er wel bij na denkt ga je raar doen. :']

dat zou inderdaad ook zo kunnen zijn.

[Argh]

Ik heb ook lang moeite gehad met oogcontact. Vanaf het moment dat ik iemand hoorde zeggen dat mensen op een 'rare' manier oogcontact kunnen maken, ben ik me er heel erg bewust van. Overbewust eigenlijk, waardoor het moeilijk is natuurlijk oogcontact te hebben. Inmiddels ben ik er voldoende van overtuigd dat ik 'normaal' ben in oogcontact, waardoor ik er minder bewust mee bezig ben.

[memyselfandi]

Ik kan echt niemand in de ogen kijken. Dan raak ik helemaal overstuur! Soms doe ik het heel bewust, maar dan weet ik meestal teveel van iemands gevoelens. Laatst had een vriend van me problemen, en ik heb m 2 minuten aangekeken in zn ogen, en ik ben huilend weggerend. Hij weet dat ik hsp heb, dus hij vertelde achteraf alles zodat ik t wel kan verwerken. Op de een of andere manier kan ik met zoiets beter omgaan als ik weet wat er is, als wanneer ik alleen weet dat er iets is.
Nu heb ik een goed excuus om naar de mond te kijken, ik ben namelijk slechthorend dus zo verklaar ik het altijd.

[Rebecca]

Ik herken het ook , heb altijd al moeite gehad met oogcontact maken met bekenden is dit idd makkelijker... Maar ook dan kijk ik dan nog vaak langs ze heen. Het irritante is dat dit vaak word afgezet als verlegenheid... Wat ik dus niet ben! Vroeger wel En ook over alles nadenken!! Echt irritant!! wat als dit en wat als dat gebeurt ?